Bir sabah Kayseri sokaklarında
Hoş geldiniz! Armamenta olarak bu yazımızda “8 Ocak 2025’te Sahipsizler var mı” hakkında kapsamlı bilgiler paylaşıyoruz.
Güneşin henüz yüzünü göstermediği bir sabah, kahvemi alıp pencere kenarına oturmuştum. Dışarıda serin bir rüzgâr esiyordu; ağaçlar henüz uyanmamış gibiydi. Günlük defterimi açıp birkaç satır karalarken aklıma sokakta gördüğüm o sahne geldi.
Geçen hafta, merkezdeki parkın kenarında bir grup sahipsiz hayvanla karşılaşmıştım. Kediler ve köpekler, sabahın erken saatlerinde sanki bir anlaşmış gibi birbirine sokulmuş, birbirlerini ısıtmaya çalışıyorlardı. Ben onlara yaklaştım, hafifçe mırıldandım. O an fark ettim ki, her biri bir hikâye taşıyor, her biri sessiz bir haykırışla var olmaya çalışıyor.
Ama birkaç gün sonra öğrendim: Sahipsizlere neden yayın yasağı geldi? Bu haber, içimde büyük bir boşluk yaratmıştı. Onların görünürlüğünü azaltmak, onların haklarını gözlerden saklamak bana hem şaşırtıcı hem de üzücü geldi.
Parkta bir dostluk anı
O sabah parka adım attığımda, bir köpek yanıma geldi. Küçük, yıpranmış kulakları ve temizlenmemiş tüyleriyle bana baktı. “Merhaba” dedim, sesi duyulmayacak kadar yumuşaktı. Köpeğin gözlerindeki güven, yaşadığı zorluklara rağmen hâlâ umut taşıdığını gösteriyordu.
Orada birkaç dakikadan fazla vakit geçirdik. Elimi uzattım, tüylerine dokundum. Kalbim hızla çarpıyordu. Bu küçük dost, belki de hayatında ilk kez bir insanın ilgisini hissediyordu. İçimde bir sıcaklık ve aynı zamanda bir kaygı belirdi: Sahipsizlere neden yayın yasağı geldi? Onların görüntülenmesi, onların seslerinin duyurulması artık sınırlandırılmıştı.
Küçük bir kediyle karşılaşma
Parkın köşesinde titreyen bir kedi gördüm. Tüyleri kirli, gözleri biraz korkmuştu. Yaklaştım, yavaşça eğildim. Kedi, başlangıçta geri çekildi ama sonra hafifçe mırladı ve yanıma geldi. O anda kalbim bir kez daha sıkıştı.
Düşündüm: Bu hayvanların hayatı artık görünmez kılınıyor. Sahipsizlere neden yayın yasağı geldi? Birilerinin, onların varlığını gizlemeye çalışması, bana çok acı veriyordu. İçimde hem öfke hem de derin bir üzüntü oluştu.
Evimin penceresinden izlemek
O günden sonra sık sık pencereden parka bakıyorum. Hayvanlar hâlâ oradalar, ama artık onların fotoğraflarını çekemiyorum, paylaşamıyorum. Yayın yasağı, onların görünürlüğünü kesmişti; sanki varlıkları sadece gözlemleyenlerin belleğinde yaşayacakmış gibi.
Geçen gün bir arkadaşım geldi, birlikte parka oturduk. Ben ona olanları anlattım, o da gözlerini kırptı ve “Bu gerçekten haksızlık” dedi. İçimde bir umut kıvılcımı yandı: Belki de insanların farkındalığı, yasağın bile ötesine geçebilir.
Bir çocuğun masum bakışı
Parkta küçük bir çocukla karşılaştım. Elinde plastik bir top, etraftaki kedilere ve köpeklere bakıyordu. Onların oyununa katılmak istedi, ama küçük köpekler çekiniyordu. Çocuğun gözlerindeki merak ve sevgi beni derinden etkiledi.
O anda düşündüm: Hayvanlarla insan arasındaki bağ, hiçbir yasağın önüne geçemez. Sahipsizlere neden yayın yasağı geldi? Anlamıyor, ama onların sessiz çığlığını duyuyordum. İçimde bir karışım duygusu vardı: hem kırgınlık hem de hafif bir sevinç; çünkü insanlar hâlâ onları fark edebiliyordu.
Günlükten bir itiraf
Defterime yazıyorum: Bugün parkta birkaç saat geçirdim. Kediler, köpekler, çocuklar… Hepsi bir arada. Duygularım karışık. Yayın yasağı bana adeta görünmez bir perde çekmiş gibi geldi. Ama içimde bir umut var: İnsanlar hâlâ onları fark ediyor, hâlâ dokunuyor, hâlâ seviyor.
Bazen düşünüyorum, belki de yasağın amacı onları korumak olabilir. Ama içimden bir ses bana fısıldıyor: Korunmak, görünmez olmak demek değildir. Onlar da hayatın bir parçası ve herkesin onları görmeye hakkı var.
Sokakta küçük umutlar
Parkta, sabahın sessizliğinde yürürken, küçük bir köpek ayağımla hafifçe sürtündü. İçimde garip bir sevinç oluştu. Hayat bana, küçük anların bile büyük anlam taşıdığını hatırlatıyordu. Yayın yasağı ne olursa olsun, bu canlıların varlığı hissediliyordu, hissedilmek istiyordu.
Gözlerim doldu. O an fark ettim ki duygularımı saklamam mümkün değil. Hayal kırıklığı, sevgi, umut ve üzüntü hepsi bir aradaydı. Defterime not aldım: Hayvanlar görünür olmasa da, kalplerimizde ve anılarımızda yaşıyorlar.
Bir akşamüstü düşüncesi
Akşam güneşi parkın üstüne vururken, köpekler yavaşça koşturuyor, kediler güneşin altında serinliyorlardı. Ben bankta otururken düşündüm: Sahipsizlere neden yayın yasağı geldi? Kim bilir belki de onların hikâyeleri göz önünde olduğunda insanlar daha fazla sorumluluk alıyor. Ama şimdi, görünmez olduklarında bile onların varlığını hissetmek mümkün.
O an yazmak istedim: Hayvanlar sadece bir görüntü değil, birer yaşam. Ve biz, onların yanında olduğumuzda, onlara değer verdiğimizde, yasağın ötesine geçmiş oluyoruz.
Geleceğe dair umut
Defterime son bir cümle yazıyorum: Yarın yine parka gideceğim. Belki bir köpekle oyun oynayacak, belki bir kediyi sevip yanında oturacağım. Yayın yasağı olsa da, onların sesi benim kalbimde duyulacak.
Hayat kısa ve duygular yoğun. Kayseri sokakları bana bunu hatırlatıyor. Sahipsizlere neden yayın yasağı geldiğini hâlâ sorguluyorum, ama bir şey kesin: Onların yaşamı, sevgiyle, ilgiyle ve farkındalıkla görünür kılınabilir. Ve ben buna inanmaktan vazgeçmeyeceğim.